‘t Bassin

Gisteren zochten we al wat verkoeling in Maastricht. Het was toen al 28 graden. We vonden een plekje aan ‘t Bassin. Dat is de haven van Maastricht. Een lekker terras met een windje van af het water. IMG_1517 Maar met een weersverwachting van wel 33 tot 35 graden gingen we vanochtend vroeg alweer op huis aan. Geen zin in die benauwende hitte in Limburg. We wilden wandelen, maar dat is niet te doen. Thuis is het beter, je vangt sneller wind en thuis kunnen we fietsen, wat ook een lekkere bezigheid is als het zo warm is.

Borgharen – Itteren

Borgharen-ItterenAllemaal om overstromingen van de Maas te voorkomen graaft men in de Maasvallei bij de Grensmaas tussen Borgharen en Itteren in Zuidlimburg veel grind weg. Alles wordt kaal gemaakt en men legt opnieuw meertjes aan of maakt van akkerland natuurgebied. Mijn broer komt regelmatig in dat gebied en hij nam ons mee. Hij verbaasde zich over alle veranderingen en betreurde ook, dat zeldzame planten die er vorig jaar groeide gewoon weggehaald zijn door de grindafgravingen. Maar gelukkig groeien er ook weer nieuwe planten, die met de wind vaak meegevoerd worden. Er groeien ook nu weer zeldzame soorten. Het is een zogenaamd struingebied, dus loop je dwars overal doorheen. Leuk om dit gebied ook eens te zien. IMG_1471In de buurt van Borgharen lag een monument van stenen. Het bleek dat deze plek gemarkeerd wordt omdat er men met het afgraven van het grind gestuit is op een paardengraf. In 1794 lag dit gebied in de frontlinie van de Franse troepen om de zoveelste slag om Maastricht. De 65 stenen van het monument symboliseren het aantal gevonden paardenskeletten.

IMG_1505Het was jammer dat er niets meer te zien was van de skeletten. Die zijn vervoerd naar het Museum van Oudheden in Leiden en in kasteelhoeve Hartelstein in Itteren is een permanente expositie hierover ingericht. Op deze historische plek zelf kon je er alleen wat over lezen en onderstaande foto van de vondst komt van dat informatiebord.IMG_1506

Artis by night

Omdat ik van de postcodeloterij gratis toegangskaartjes had gewonnen ging ik zaterdagavond met een stel vriendinnen naar de avondopenstelling van Artis. Het was jaren geleden dat ik daar geweest was. Maar er waren grote veranderingen zichtbaar. gelukkig maar, dat er voor verschillende dieren veel betere woonplekken zijn en ook nog worden gemaakt. Ik heb genoten. Artis 20-08-2016 De avondlijke sfeer was zo gezellig. Veel mensen (wij ook) hadden eten mee en gingen picknicken in het park. Er was muziek en de dieren zag je eens in hun avondlijke bezigheden. Bovendien was het vrij rustig om bij de dieren te kijken.IMG_1393Sommige dieren sliepen al. maar anderen waren juist veel actiever. Zoals de chimpansees. We zagen ze vanuit hun buitenkooi naar binnen gaan. Daar begonnen een paar apen als op commando met stro te schuiven. Ze maakten bergen en pakten het op, klommen ermee naar boven en dumpte het in stalen nesten. Vervolgens gingen ze nog wat opkloppen, hoopjes maken en gingen ze liggen. Het is een avondlijk ritueel. We zagen de chimpansees dus naar bed gaan. het was zoooo leuk om te zien.IMG_1413 IMG_1414 IMG_1420We bleven tot sluitingstijd. In Artis ligt die niet vast. Het is als de zon onder gaat. Leuk vind ik dat: dier met de dieren.

Vakantiebaantje

Door de blog van Bettie kwamen bij mij ook oude herinneringen boven over vakantiebaantjes die ik heb gehad. Op een gegeven moment vonden mijn ouders dat 8  vrije weken wel wat erg lang waren met zo’n puberende dochter alsmaar over de vloer. Ik was denk ik 15 jaar. Via een vriendinnetje werd ik hulp in de huishouding bij een gezin ergens in Hoensbroek. (geen huis van de foto)kouvenderstraat-hoensbroek Er werd  van mij verwacht, dat ik schoonmaakwerkzaamheden zou gaan doen. Thuis hoefde ik het minimale te doen, dus ik was totaal onhandig. Ik voelde me daar zo niet op mijn plaats, liep eigenlijk alleen maar in de weg. Dit vakantiebaantje duurde maar één dag. Ik ging niet terug.

get_thumb.jpg2Via mijn vader, die contacten had met de kloosterzusters mocht ik, toen ik 16 was gaan werken in het klooster ‘Op de berg’ in Puth-Schinnen. Daar was een afdeling gevestigd van een zwakzinnige inrichting, zoals dat toen nog heette. Ook daar moest ik schoonmaakwerk doen. Ik kan me nog herinneren dat een non me heeft  geleerd hoe ik een dweil handig moest uitknijpen. Ik had het daar erg naar mijn zin. Naast schoonmaken moest ik ook helpen met eten geven van de patiënten. Ik werd geplaatst op de afdeling met de minst zware gevallen. Zo kon ik wennen aan de mensen. Het gezelschap was heel divers: aanhankelijke mensen met syndroom van Down, maar ook erg in zichzelf gekeerde autisten.

get_thumb6 jaar lang, totdat ik écht ging werken in het onderwijs, kwam ik daar terug. Het was geen goed betaalde baan, maar ik had het er naar mijn zin. Ze wisten daar wat ze aan me hadden. Daardoor werd ik ook elk jaar ‘bevorderd’. Dus kwam ik uiteindelijk ook in contact met de zwaardere gevallen. Ik werd ál meer gezien als een volwaardig personeelslid. Mensen uit bed halen, onder de douche zetten, verschonen, ik draaide er op een gegeven moment mijn hand niet meer voor om. Op de laatste foto zie je beneden en boven twee erkers. Dat waren twee afdelingen met groot balkon. De mensen werden daar op gezet, als ze niet mobiel waren, zodat ze ook buiten kwamen.

Toen ik op de Pedagogische Academie studeerde, dacht ik erover om in het Speciaal Onderwijs te gaan werken. De geestelijk gehandicapte mens, oftewel mensen met minder verstandelijke vermogens, daar had ik wel wat mee. Dus  zocht ik op de PA  stageplekken op MLK en ZMLK. Op de afdeling in Puth probeerde ik ook al eens wat uit om de mensen bezig te houden of te leren. Er werd eigenlijk weinig of niets met ze gedaan. Mijn muziekleraar van de PA is nog eens gekomen om muziek te maken. Maar als ik dan een jaar later kwam zag ik dat er niets was blijven hangen. Dat vond ik jammer, maar waarschijnlijk totaal niet haalbaar gezien het geestelijke niveau van de mensen.  Uiteindelijk vond ik het ook op het Speciaal Onderwijs lastig om te zien, dat het leerproces bij die leerlingen zo langzaam gaat. Zeker op  de ZMLK was een groot gedeelte van je beroep eigenlijk verzorgend. Daarvoor had ik blijkbaar toch niet het goede bloed. Dus ondanks of dankzij mijn vakantiebaan koos ik voor reguliere basisscholen om te gaan werken.

Fotobron:  Beeldbank

 

Trekvogelpad: Bergen aan Zee – Alkmaar

In maart liepen we voor het laatst een etappe van het Trekvogelpad richting het oosten van het land. De beginetappe hebben we nog nooit gelopen, omdat we vanaf ons dorp begonnen zijn. Vandaag leek het ons een mooie dag om in het gebied waar we regelmatig wandelen (rondom Bergen) de officiële route eens helemaal te gaan lopen. Gek genoeg was op het begin na, alles toch nieuw voor ons. En heel gevarieerd. De eerste 6 kilometer waren best pittig, veel mulle zandpaadjes en klimmen en dalen in de duinen. Wel prachtig ook omdat de heide al bloeit. Een kudde wilde paarden waren bijna de enige die ons pad kruisten. Trekvogelpad Bergen-Alkmaar 16-08-2018Een tijdje loop je langs de voet van de duinen met de agrarische activiteiten aan je ene hand en de duinen aan de andere. Zo kom je in Egmond aan de Hoef. Een mooi dorpje met zijn eeuwenoude geschiedenis. De ruïne van het slot Egmond (verwoest in 1573) is een goed onderhouden complex compleet met standbeeld van de bekende graaf van Egmond, die in de tijd van Willem van Oranje onthoofd werd door Alva. Trekvogelpad Bergen-Alkmaar 16-08-2016Dan loopt de route vervolgens door weilanden, polders en landerijen met bollenbedrijven. Je waant je alleen op de wereld. We kregen bij onze lunch gezelschap van een paard, heel leuk. Trekvogelpad Bergen-Alkmaar 16-08-2020Het laatste stuk gaat door het Heiloër bos over landgoed Nijenburg. Door het Alkmaarderhout een mooie parkachtige wijk van de stad liepen we naar Station Alkmaar.